میخوام این بار با یک قطعه آپ بشم

خوشا آن دل که از این تن جدا شد

                         که این تن بس کند نامهربانی

بیا و دل از این گیتی رها کن

                        چو خود یک دم بخواهی میتوانی

منم بلبل زنم بر آسمان پر

                       کشم هر دم نفیر بوستانی

دلم پر پر زند بر آسمانها

                       اگر باشد نوای آسمانی

که من در حسرت روی سلیمان

                      چو هدهد میکشم از دل فغانی

الهی پر کشم سوی تو زینجا

                       که دنیا نیست جای زندگانی

دوستای خوبم امیدوارم این شعر منو بپذیرین و لطفا انتقاد هم یادتون نره