بهار آمد و چون آهی که از دل

به گرما سردی دی را بدر کرد

چو آتش گر بسوزد خرمنی را

نه گفتُ ، نه زمستان را خبر کرد

***

بهار این لحظه زیبای هستی

زمین را سبز و پر رونق نگه داشت

چنانکه آسمان مغموم و در هم

نشست و بر زمین گریان نگه داشت

***

گل سرخ کنار حوض پر آب

ز شبنم چهره اش غرق عرق بود

تمام گونه های نازک او

زشوقی سرخ همرنگ شفق بود

***

نسیمی سرد ناگه با خودش برد

وجودم را که دایم بی قرار است

تمام دلخوشی آخر همین بود

گلم را بینمُ اینک بهار است