نشسته اند ملخهای شک به برگ یقینم

ببین چه زرد مرا می جوند ــ سبز ترینم!

ببین چگونه مرا ابر کرد ــ خاطره هایی ــ

که در یکایکشان ــ می شد آفتاب ببینم

شکستنی شده ام ــ اعتراف می کنم اما

زجنس شیشه عمر توام ــ مزن به زمینم

برای پر زدن ازتو ــ خوشا مرام عقابان

کبوترانه چرا باید از تو دانه بچینم؟

نمی رسند به هم دست اشتیاق من و تو

که تو همیشه همانی ــ که من همیشه همینم

                                                                                                                       محمد علی بهمنی