در هوایت بیقرارم !... دربه در

سر زکویت بر ندارم!...یک نظر

قایقی بودم کنار ساحلت

ناخدایی یا خدایی ! یک نفر...

تو همانی ! ناخدای زندگی

می کشد عشقت مرا سویی دگر

عیب من از چشم تو پوشیده نیست

لیک عیبم را نمودی ... مستتر

عاشقی را خود به من آموختی

یافتم راز نشستن تا سحر

گوی ایمان را ربودم از رقیب

سابقون السابقوا...بر یکدگر

یاد تو آرامش جانم بود

"قل هوالله..."بخوانم مستمر