مست بو دم سر بدادم نغمه و آواز را

قصه آدم شنیدم از دهان عاشقان

                                  باز گفتیم از "ازل " این شعر بی آغاز را

شاهدان و خسروان در جمع ما بودند دوش

                                 کاش میدیدم دوباره لحظه پرواز را

تار و عود وتنبک ومی. ساقی وجمع رقیبان

                                سر کشان وعاقلان حاشا کنند این راز را

عاقلی و عاشقی با هم نبودن بهتر است

                               یک کبوتر کی بگیرد باز خوش پرواز را

۲۱/۱۰/۸۴

                                         میخوام این بار با یک قطعه آپ بشم

خوشا آن دل که از این تن جدا شد

                         که این تن بس کند نامهربانی

بیا و دل از این گیتی رها کن

                        چو خود یک دم بخواهی میتوانی

منم بلبل زنم بر آسمان پر

                       کشم هر دم نفیر بوستانی

دلم پر پر زند بر آسمانها

                       اگر باشد نوای آسمانی

که من در حسرت روی سلیمان

                      چو هدهد میکشم از دل فغانی

الهی پر کشم سوی تو زینجا

                       که دنیا نیست جای زندگانی

دوستای خوبم امیدوارم این شعر منو بپذیرین و لطفا انتقاد هم یادتون نره